Η μείωση του κόστους, οι μεγάλες διακυμάνσεις στις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας και η αυξανόμενη ανάγκη για ευελιξία έχουν καταστήσει τα συγκεκριμένα έργα μία από τις πιο ελκυστικές επενδυτικές επιλογές στη γερμανική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.
Οι διαχειριστές δικτύων της Γερμανίας έλαβαν περισσότερα από 18.000 αιτήματα σύνδεσης για συστήματα αποθήκευσης ενέργειας με μπαταρίες το 2025, συνολικής ισχύος περίπου 574 GW.
Την ίδια χρονιά, εξέδωσαν προσφορές σύνδεσης για περίπου 54 GW ισχύος από μπαταρίες, συμπεριλαμβανομένων αιτήσεων που είχαν υποβληθεί τα προηγούμενα χρόνια.
Ωστόσο, μόλις 3,6 GW ισχύος από συστήματα αποθήκευσης ενέργειας με μπαταρίες βρίσκονται σε λειτουργία σε δίκτυα μέσης τάσης και υψηλότερων επιπέδων τάσης. Επομένως, η ισχύς για την οποία έχουν υποβληθεί αιτήματα σύνδεσης είναι περίπου 160 φορές μεγαλύτερη από την ήδη εγκατεστημένη ισχύ.
(Εικόνα: Αιτήματα σύνδεσης συστημάτων αποθήκευσης ενέργειας με μπαταρίες στη Γερμανία)
Ένα κατακερματισμένο σύστημα κανόνων
Τα περισσότερα από αυτά τα έργα επιδιώκουν να συνδεθούν σε τοπικά δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, τα οποία είναι γνωστά ως δίκτυα διανομής. Εκεί εντοπίζεται το μεγαλύτερο χάος στη διαδικασία κατανομής των διαθέσιμων θέσεων.
Ορισμένοι διαχειριστές δικτύων διανομής εξακολουθούν να κατανέμουν τη διαθέσιμη ισχύ με βάση τη χρονική σειρά υποβολής των αιτήσεων. Άλλοι έχουν θεσπίσει καταληκτικές ημερομηνίες, συστήματα βαθμολόγησης ή δικούς τους ελέγχους για την αξιολόγηση της προόδου των έργων.
Όλα αυτά δημιουργούν ένα κατακερματισμένο σύστημα, στο οποίο οι κανόνες αλλάζουν κάθε φορά που ένας επενδυτής περνά στην περιοχή ευθύνης ενός άλλου διαχειριστή δικτύου, αυξάνοντας το κόστος λήψης των επενδυτικών αποφάσεων.
Ωστόσο, οι διαχειριστές δικτύων δεν είναι οι υπαίτιοι για αυτή την κατάσταση. Κατανέμουν έναν περιορισμένο πόρο εφαρμόζοντας κανόνες που έχουν σχεδιαστεί για μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Επιπλέον, τα συστήματα αποθήκευσης με μπαταρίες δεν είναι τα μόνα έργα που διεκδικούν πρόσβαση στο δίκτυο. Αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα, κέντρα δεδομένων, βιομηχανικές εγκαταστάσεις και νέες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο φυσικό αέριο επιδιώκουν επίσης να εξασφαλίσουν συνδέσεις.
Το πόση ισχύς θα πρέπει να διατεθεί σε κάθε κατηγορία έργων δεν αποτελεί απλώς ζήτημα λογισμικού για τη διαχείριση των αιτήσεων, αλλά και πολιτική απόφαση. Δεν είναι δυνατόν να λαμβάνεται 851 φορές.
(Εικόνα: Σύγκριση των συστημάτων κατανομής ισχύος στο δίκτυο)
Πρώτα τα ώριμα έργα, όχι εκείνα που υπέβαλαν πρώτα αίτηση
Οι τέσσερις διαχειριστές των συστημάτων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας προσφέρουν ένα παράδειγμα για το πώς μπορεί να λειτουργήσει μια πιο συνεκτική προσέγγιση. Από τον Απρίλιο του 2026, εφαρμόζουν από κοινού μια διαδικασία αξιολόγησης βάσει του βαθμού ωριμότητας των έργων, για μεγάλα συστήματα αποθήκευσης με μπαταρίες και άλλους μεγάλους καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας.
Αντί να επιβραβεύουν όσους υπέβαλαν πρώτοι την αίτησή τους, αξιολογούν τις πιθανότητες υλοποίησης κάθε έργου. Εξετάζουν εάν έχει εξασφαλιστεί η έκταση εγκατάστασης, εάν έχουν εκδοθεί οι άδειες, εάν υπάρχουν τεχνικά σχέδια, εάν ο επενδυτής διαθέτει την απαραίτητη χρηματοδοτική ικανότητα και ποια οφέλη μπορεί να προσφέρει το έργο στο δίκτυο.
Η προσέγγιση αυτή συμβάλλει στην αντιμετώπιση ενός σημαντικού προβλήματος της σημερινής διαδικασίας αναμονής: των αιτήσεων που δεν αντιστοιχούν σε ξεχωριστά έργα έτοιμα προς κατασκευή. Ορισμένοι επενδυτές υποβάλλουν αιτήσεις για ουσιαστικά το ίδιο έργο σε πολλαπλά σημεία σύνδεσης.
Κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια πόσο από τη συνολική ισχύ για την οποία έχουν υποβληθεί αιτήματα αφορά διπλές αιτήσεις. Ωστόσο, τα 574 GW αιτήσεων δεν σημαίνουν ότι υπάρχουν 574 GW έργων έτοιμων προς κατασκευή.
Και σε ένα κατακερματισμένο σύστημα, ένας επενδυτής του οποίου η αίτηση απορρίπτεται από έναν διαχειριστή δικτύου μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον άλλον.
Ούτε οι έλεγχοι ωριμότητας είναι τέλειοι. Μπορεί να ευνοούν επενδυτές με μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Ωστόσο, η θέσπιση κοινών και διαφανών κριτηρίων θα εξασφάλιζε τουλάχιστον ότι οι κανόνες του παιχνιδιού είναι σαφείς για όλους.
Ο φόβος μου είναι ότι απλώς θα συνηθίσουμε την αναμονή. Όσο περισσότερο καθυστερούν τα έργα να εξασφαλίσουν σύνδεση, τόσο περισσότερο το ηλεκτρικό σύστημα θα στερείται την ευελιξία που χρειάζεται.
Η παραγωγή από φωτοβολταϊκά εξακολουθεί να περικόπτεται τις μεσημεριανές ώρες, ενώ οι μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο φυσικό αέριο καθορίζουν την τιμή τις βραδινές ώρες. Οι επενδυτές ενδέχεται επίσης να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους σε αγορές όπου η εξασφάλιση σύνδεσης δεν αποτελεί ζήτημα τύχης.
Ένα ενιαίο πλαίσιο κανόνων
Για τον λόγο αυτό, πιστεύω ότι η Γερμανία χρειάζεται ένα ενιαίο πλαίσιο κανόνων και για τα 851 εκδοτήρια. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχουν 851 πανομοιότυπα δίκτυα.
Το εάν υπάρχει διαθέσιμη ισχύς σε έναν συγκεκριμένο υποσταθμό πρέπει να εξακολουθήσει να αποτελεί απόφαση σε τοπικό επίπεδο. Ωστόσο, οι απαιτήσεις για την υποβολή αιτήσεων, οι προθεσμίες και οι αρχές κατανομής της ισχύος θα πρέπει να είναι ενιαίες σε εθνικό επίπεδο, ιδανικά μέσω ενός πλαισίου που θα εγκρίνεται από τη ρυθμιστική αρχή και θα βασίζεται στον βαθμό ωριμότητας των έργων.
Το προσχέδιο της κυβερνητικής δέσμης μέτρων για τα δίκτυα κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Το Κοινοβούλιο θα πρέπει να διασφαλίσει ότι οι σχετικές διατάξεις θα καταστούν δεσμευτικές και για τα δίκτυα διανομής.
Η συνδυασμένη εγκατάσταση έργων αποθήκευσης με μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ώστε να μοιράζονται την ίδια σύνδεση με το δίκτυο, καθώς και οι ευέλικτες συμφωνίες που περιορίζουν τη φόρτιση ή την αποφόρτιση των μπαταριών σε συγκεκριμένες ώρες, μπορούν να συμβάλουν στην καλύτερη αξιοποίηση του υφιστάμενου δικτύου.
Η αυξημένη ζήτηση για συστήματα αποθήκευσης είναι θετική εξέλιξη. Η Γερμανία χρειάζεται ευελιξία και οι επενδυτές σχηματίζουν ουρές για να την προσφέρουν.
www.worldenergynews.gr
