AD
Απόψεις

Γιατί το Πολυτεχνείο ενοχλεί;- Γιατί κάθε χρόνο υπόσχεται μια νέα ξαστεριά

Γιατί το Πολυτεχνείο ενοχλεί;- Γιατί κάθε χρόνο υπόσχεται μια νέα ξαστεριά
Το Πολυτεχνείο έδωσε την απάντηση στο ερώτημα "Πότε θα κάνει ξαστεριά". Ή τώρα ή ποτέ. Κι αυτή είναι μια απάντηση που φοβίζει τους κυβερνώντες όταν έχουν την φωλιά τους λερωμένη  

Σήμερα συμπληρώνονται 53 χρόνια από την ιστορική στιγμή της εξέγερσης Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973. Η τριήμερη κατάληψη του ιδρύματος δεν ήταν ένας κεραυνός εν αιθρία, αλλά το αποκορύφωμα του αγώνα του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος ενάντια στην σιωπή και την τυραννία που είχε επιβάλει η δικτατορία των Συνταγματαρχών. Μπορεί να μην έριξε την Χούντα, αλλά κατάφερε να ξεσκεπάσει στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας πρώτον το «πείραμα» της φιλελευθεροποίησης που επιχειρούσαν οι Συνταγματάρχες μαζί με τον Μαρκεζίνη και δεύτερον να σπάσει τον φόβο και την απάθεια της κοινωνίας απέναντι στις συστηματικές διώξεις και στις παράλογες απαγορεύσεις της Χούντας. 

Το Πολυτεχνείο που ενοχλεί

Το «Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία» ήταν ένα από τα βασικά συνθήματα του Πολυτεχνείου. Σήμερα με την ενεργειακή κρίση να «χτυπά» την πόρτα μας, τα συνεχή περιστατικά υπονόμευσης όχι μόνο της ποιότητας της προσφερόμενης γνώσης στα σχολεία, αλλά και την κακή κατάσταση των υποδομών και των συνεχών πολέμων στην γειτονιά μας, τα συνθήματα του Νοέμβρη αποκτούν ένα νέο νόημα.

Η επέτειος του Πολυτεχνείου έγινε από νωρίς πόλος αντιπαραθέσεων για το Μεταπολιτευτικό κράτος. Η 17η Νοεμβρίου του 1974 επελέγη από τον Κ. Καραμανλή για την πραγματοποίηση των πρώτων Μεταπολιτευτικών εκλογών, σε μια προσπάθεια να συνεχιστεί το νήμα της Ελευθερίας. Στην πραγματικότητα, όμως, ο φόβος της άρχουσας τάξης για την ορμή των νέων και κυρίως των φοιτητών, που είχαν πετύχει κάτι τόσο μοναδικό εκείνο το σχεδόν ανοιξιάτικο τριήμερο του Νοέμβρη ήταν ορατός. Είχαν καταφέρει να σπάσουν τον φόβο και να συσπειρώσουν την ελληνική κοινωνία. Εκείνος ο πρώτος εορτασμός κράτησε σχεδόν δύο βδομάδες και ένα εκατομμύριο κόσμος πλημμύρισε τους δρόμους της Αθήνας για να τιμήσει τα παιδιά του. Του νέους, όχι πια με τα μαυρισμένα μάτια που τους έλεγαν αλήτες, αλλά εκείνους που τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους ενάντια στην Δικτατορία των Συνταγματαρχών. Εκείνους που έσπασαν το Φόβο.

Φέτος η απόφαση των πρυτανικών αρχών του Μετσόβειου Πολυτεχνείου να κρατήσουν κλειδωμένα τα κτίρια του Ιδρύματος της Πατησίων κινείται στις ίδιες γραμμές. Να τελειώνουμε επιτέλους με τον μύθο το Πολυτεχνείου. Μια επωδός που έχει ακουστεί αρκετά συχνά τα τελευταία χρόνια ακόμα και μέσα στην Βουλή. Όμως, ο κόσμος δεν πτοήθηκε. Αντιθέτως την πρώτη ημέρα του εορτασμού πλημμύρισε τον Προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου, καταργώντας στην πράξη τις απαγορεύσεις. Γιατί το Πολυτεχνείο δεν είναι απλά ένα ιστορικό γεγονός. Δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον. Γιατί το Πολυτεχνείο δεν ανήκει στους ανθρώπους που πρωταγωνίστησαν στην εξέγερση, αλλά σε όλους. Ειδικά στους νέους ανθρώπους, που με την έξαψή τους και την ριζοσπαστικότητά τους επιθυμούν να αλλάξουν τον κόσμο. Να τον φέρουν στα μέτρα τους και όχι οι ίδιοι να κατέβουν στα δικά του.

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου

Χθες (16/11) ακούσαμε για άλλη μια φορά τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης της ΝΔ να λέει πως νεκροί στον προαύλιο χώρου του Πολυτεχνείου δεν υπήρξα, άρα δεν πρέπει να τους λέμε νεκρούς του Πολυτεχνείου. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Γεωργιάδης εκφράζει τέτοιες απόψεις. Είναι από εκείνες τις φορές που η ΕΠΕΝ ξυπνά μέσα του. Η Χούντα δήλωνε επίσημα 15 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με την Μεταπολίτευση δηλώθηκαν άλλες τουλάχιστον 21 περιπτώσεις ύποπτων θανάτων και 2400 συλλήψεις. Η πολύ σημαντική έρευνα του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη όπως αναφέρεται στο βιβλίο του «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο» τεκμηριώνει πλήρως 26 νεκρούς. Περιπτώσεις θανάτων στην Χούντα που σχετίζονται με το Πολυτεχνείο όπως αυτή του Γιάννη Καΐλη, φοιτητή της ΑΣΚΤ που βρέθηκε στο Πολυτεχνείο και δολοφονήθηκε τον Φεβρουάριο του 1974 τεκμηριώνει στην έρευνα του για τους θανάτους στην Χούντα ο Δημήτρης Βεργιώνης. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι αταυτοποίητοι νεκροί, ενώ άγνωστος είναι ακόμα και σήμερα ο ακριβής αριθμός των τραυματιών, αφού ο φόβος για τις συνέπειες που θα είχαν από το καθεστώς τους ανάγκαζε να δίνουν ψεύτικα ονόματα ή ακόμα και να μην προσέρχονται στα νοσοκομεία. Οι περιγραφές των αυτοπτών μαρτύρων για τους νεκρούς και τους τραυματίες τη νύχτα της 16ης Νοέμβρη 1973, είναι συγκλονιστικές και αποκαλυπτικές της βιαιότητας και της μανίας ενός τυφλωμένου καθεστώτος. Συνεπώς, οι ισχυρισμοί του Άδωνι Γεωργιάδη δεν είναι απλώς ανιστόρητοι. Είναι και επικίνδυνοι.

Ζει το Πολυτεχνείο;

Οι φοιτητές στην διάρκεια του αντιδικτατορικού αγώνα τραγουδούσαν σαν μια ευθεία ερώτηση προς το καθεστώς το παλιό ριζίτικο «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Οι μαρτυρίες δείχνουν πως όταν ο Ν. Ξυλούρης βρέθηκε στο Πολυτεχνείο εκείνο το τριήμερο του Νοέμβρη, τραγουδώντας το ξεσήκωσε τους φοιτητές. Το ίδιο φανερώνουν και τα βίντεο που κυκλοφόρησαν φέτος από την πρώτη επέτειο της εξέγερσης του Νοέμβρη, το 1974. Ίσως το παλιό ριζίτικο να είναι μια υπόμνηση και προς εμάς και προς το φοιτητικό κίνημα να αναζητήσει την δική του ξαστεριά μέσα στις κρίσεις και στις δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε σήμερα. Το Πολυτεχνείο έδωσε την απάντηση στο ερώτημα "Πότε θα κάνει ξαστεριά". Ή τώρα ή ποτέ. Κι αυτή είναι μια απάντηση που φοβίζει τους κυβερνώντες όταν έχουν την "φωλιά τους λερωμένη".  Γιατί το Πολυτεχνείο ζει, όσο υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν για μια καλύτερη κοινωνία, εμπνέονται από αυτό και υψώνουν τείχη απέναντι στην συστηματική παραπληροφόρηση ενός συστήματος που θέλει ο ουρανός να έχει πάντα σκοτάδι.

Νεφέλη Αλωνιάτη

www.worldenergynews.gr

Ρoή Ειδήσεων

Δείτε επίσης