Η Ταϊβάν δρομολογεί δύο πιλοτικά πλωτά υπεράκτια αιολικά πάρκα, με δυνατότητα για τρίτο, συνολική ισχύ έως 600 MW και σύνδεση στο δίκτυο έως το 2032-2033 - Στο επίκεντρο η τεχνολογία, η χρηματοδότηση, το κόστος παραγωγής και το νέο feed-in tariff που αναμένεται έως το τέλος του 2026
Σχετικά Άρθρα
Μπαταρία στερεάς κατάστασης φτάνει τα 381 Wh/kg καθώς ξεκινά η μαζική παραγωγή σε εργοστάσιο στην Ταϊβάν
Ένα φιλόδοξο ενεργειακό στοίχημα με ορίζοντα το 2032 ανοίγει η Ταϊβάν, περνώντας από τη θεωρία στην πράξη για την πλωτή υπεράκτια αιολική ενέργεια. Η κυβέρνηση σχεδιάζει δύο μεγάλα πιλοτικά έργα -με δυνατότητα προσθήκης και τρίτου- συνολικής ισχύος έως και 600 MW, επιχειρώντας να αξιοποιήσει τα βαθύτερα θαλάσσια ύδατα και να δοκιμάσει τεχνολογίες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας νέας εποχής για την αιολική ενέργεια στη χώρα.
Δύο έργα και πιθανότητα για τρίτο
Η Energy Administration του υπουργείου Οικονομικών Υποθέσεων παρουσίασε το σχέδιο για το πρόγραμμα επίδειξης πλωτής υπεράκτιας αιολικής ενέργειας, το οποίο προβλέπει αρχικά την επιλογή δύο έργων. Ανάλογα με τις συνθήκες και την πορεία του προγράμματος, μπορεί να προστεθεί και τρίτο.
Κάθε έργο αναμένεται να περιλαμβάνει 6 έως 12 πλωτές πλατφόρμες, με εγκατεστημένη ισχύ από 100 έως 200 MW. Έτσι, η συνολική ισχύς του προγράμματος μπορεί να διαμορφωθεί από 200 έως 600 MW.
Στόχος είναι τα έργα να συνδεθούν με το δίκτυο της Ταϊβάν το 2032 και το 2033.
Ο κρίσιμος παράγοντας: η τιμή της ενέργειας
Πίσω από το τεχνολογικό στοίχημα κρύβεται ένα κρίσιμο οικονομικό ερώτημα: πόσο θα κοστίζει η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από πλωτές ανεμογεννήτριες;
Η βιομηχανία θεωρεί ότι μια τιμή feed-in tariff τουλάχιστον NT$10 ανά κιλοβατώρα, περίπου US$0,32/kWh, μπορεί να είναι απαραίτητη ώστε τα έργα να καταστούν ανταγωνιστικά.
Η Energy Administration αναμένεται να δημοσιοποιήσει το προσχέδιο του νέου μηχανισμού τιμολόγησης έως το τέλος του 2026, δίνοντας στους υποψήφιους επενδυτές μια σαφέστερη βάση για τον οικονομικό σχεδιασμό των έργων.
Ο αναπληρωτής διευθυντής της υπηρεσίας, Chen Chung-hsien, ξεκαθάρισε πάντως ότι οι εταιρείες δεν θα μπορούν απλώς να προτείνουν μια τιμή. Θα πρέπει να καταθέσουν αναλυτικά στοιχεία κόστους, ώστε να αξιολογηθεί ποιο επίπεδο τιμολογίου είναι πραγματικά δικαιολογημένο.
Από την επιδότηση στο feed-in tariff
Η Ταϊβάν είχε εξετάσει στο παρελθόν το ενδεχόμενο μιας εφάπαξ επιδότησης για την ανάπτυξη της πλωτής αιολικής ενέργειας.
Η προσέγγιση αυτή εγκαταλείπεται, τουλάχιστον προς το παρόν, υπέρ ενός feed-in tariff, το οποίο η κυβέρνηση θεωρεί ότι προσφέρει στους developers μεγαλύτερη προβλεψιμότητα και τη δυνατότητα να υπολογίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια την οικονομική βιωσιμότητα μιας επένδυσης.
Δεν προβλέπονται σήμερα ειδικές εφάπαξ επιδοτήσεις για εξοπλισμό ή hardware.
Τεχνολογία, οικονομική ισχύς και βιωσιμότητα
Οι υποψήφιοι επενδυτές θα αξιολογηθούν με βάση τρεις βασικούς άξονες:
- Τεχνολογική επάρκεια
- Χρηματοοικονομική ισχύς
- Βιωσιμότητα
Το πρόγραμμα δεν έχει σχεδιαστεί απλώς για να προσθέσει νέα ισχύ στο ενεργειακό σύστημα. Βασικός στόχος είναι να διαπιστωθεί ποιες τεχνολογίες μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στις ιδιαίτερες θαλάσσιες, περιβαλλοντικές και κλιματικές συνθήκες της Ταϊβάν.
Βαθύτερα νερά, νέες δυνατότητες
Η πλωτή τεχνολογία αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή επιτρέπει την ανάπτυξη αιολικών πάρκων σε μεγαλύτερα βάθη, όπου οι συμβατικές, σταθερής θεμελίωσης ανεμογεννήτριες αντιμετωπίζουν περισσότερους περιορισμούς.
Η κυβέρνηση δεν προτίθεται σε αυτή τη φάση να θέσει αυστηρά όρια σχετικά με την απόσταση από την ακτή ή το βάθος εγκατάστασης.
Όπως εξήγησε ο Chen, τα ρηχότερα νερά είναι γενικά καταλληλότερα για σταθερές υπεράκτιες εγκαταστάσεις, ενώ η πλωτή τεχνολογία μπορεί να ανοίξει τον δρόμο προς βαθύτερες θαλάσσιες περιοχές.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μια χώρα όπου το βάθος των υδάτων μεταβάλλεται σημαντικά από περιοχή σε περιοχή.
Το χρονοδιάγραμμα μέχρι το 2033
Το χρονοδιάγραμμα του προγράμματος είναι ήδη αρκετά συγκεκριμένο.
Το προσχέδιο των κανόνων επιλογής αναμένεται να παρουσιαστεί στο τέταρτο τρίμηνο του 2026, ενώ θα ακολουθήσει περίοδος υποβολής προσφορών διάρκειας περίπου έξι μηνών.
Οι αιτήσεις θα μπορούσαν να υποβληθούν έως το δεύτερο τρίμηνο του 2027, με τα αποτελέσματα της επιλογής να ανακοινώνονται ακόμη και μέσα στο τρίτο τρίμηνο του 2027.
Η βασική προθεσμία προβλέπει ολοκλήρωση των έργων και σύνδεση με το δίκτυο έως το τέλος του 2032. Έργα που θα έχουν εγκαταστήσει όλες τις πλωτές πλατφόρμες ή θα έχουν συνδέσει τουλάχιστον το 50% της ισχύος τους μέχρι τότε, θα μπορούν να ολοκληρώσουν τη σύνδεσή τους μέσα στο 2033.
Τουλάχιστον έξι πιθανές περιοχές
Η κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν ανησυχεί για πιθανή έλλειψη ενδιαφερόμενων επενδυτών.
Σύμφωνα με την Energy Administration, τουλάχιστον έξι πιθανές περιοχές έχουν ήδη περάσει από τον σχετικό περιβαλλοντικό σχεδιασμό, δημιουργώντας μια βάση για την ανάπτυξη των πιλοτικών έργων.
Παράλληλα, η κυβέρνηση αφήνει ανοιχτό το πεδίο για διαφορετικές τεχνολογικές προσεγγίσεις, καθώς στόχος της επίδειξης είναι ακριβώς να συγκριθούν λύσεις και να εντοπιστούν εκείνες που μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της αγοράς της Ταϊβάν.
Στο μικροσκόπιο και οι υποδομές
Το πείραμα δεν αφορά μόνο τις ανεμογεννήτριες.
Η Ταϊβάν θέλει να αξιολογήσει ολόκληρη την αλυσίδα που απαιτείται για την ανάπτυξη μεγάλης κλίμακας πλωτών αιολικών πάρκων: από τον σχεδιασμό των πλωτών πλατφορμών και την απόδοση των μονάδων παραγωγής έως τις λιμενικές υποδομές, τη χρηματοδότηση και τα μοντέλα εμπορικής ανάπτυξης.
Με άλλα λόγια, τα έργα των 200 έως 600 MW αντιμετωπίζονται ως ένα πραγματικό τεχνολογικό και οικονομικό εργαστήριο για την επόμενη γενιά υπεράκτιας αιολικής ενέργειας.
Το ερώτημα της Orsted
Σε ερώτηση για τις πληροφορίες ότι η Orsted δεν θα συμμετάσχει στη διαδικασία επιλογής, ο Chen απάντησε ότι κάθε εταιρεία ακολουθεί τη δική της στρατηγική.
Ορισμένοι όμιλοι εξακολουθούν να δίνουν προτεραιότητα στα σταθερής θεμελίωσης υπεράκτια αιολικά πάρκα, ενώ άλλοι εμφανίζονται περισσότερο αισιόδοξοι για την προοπτική της πλωτής τεχνολογίας.
Η Energy Administration, πάντως, εκτιμά ότι υπάρχουν αρκετοί πιθανοί ενδιαφερόμενοι για να προχωρήσει το πρόγραμμα.
Το μεγάλο στοίχημα
Η Ταϊβάν δεν επιχειρεί απλώς να εγκαταστήσει μερικές πλωτές ανεμογεννήτριες. Επιχειρεί να απαντήσει σε ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: μπορεί η πλωτή υπεράκτια αιολική ενέργεια να γίνει οικονομικά βιώσιμη και τεχνικά αξιόπιστη σε βαθιά νερά και να αποτελέσει μελλοντικά σημαντικό κομμάτι του ενεργειακού της συστήματος;
Με έως 600 MW στο τραπέζι και με ορίζοντα σύνδεσης στο δίκτυο το 2032-2033, η απάντηση θα δοθεί πλέον όχι μόνο στα χαρτιά, αλλά μέσα στη θάλασσα.
www.worldenergynews.gr
